You are currently browsing the monthly archive for August 2009.
i’d take few minutes of the time to post something. i need to get this out of my system and the only outlet i can find is this blog. Since my friends are still sleeping
_+_
lately, i’ve been extra happy because after a long time HE, again, talked to me. he was the only person na kahit magreklamo ako, hindi niya ginagatungan. kapag nagrereklamo ako, he tries to lift the stress up. at after that, okay na ko. i know you guys know kung gano kasarap yung feeling ng alam mong there’s this ONE SPECIAL guy who would listen to you, kahit minumura muna ang mundo kasi it’s being harsh to you. siya na icocomfort ka at icheer ka kahit na all the stress in the world is around you, hugging you super tight.
yes, i know i can NEVER find substitutes, just like what he said. pero, tao rin ako diba? i wanted to have that person again. yung kaya akong i-handle despite being mataray and being stressed at all times, despite being tired and losing time for him. pero hindi eh. there’s no other person like him. it’s him all along, wala, walang ibang ikaw.
i thought i’d be happy for the english play since my role is half jolly and half stressful. mukhang mas masstress ako kesa magiging jolly. okay, PM work really loves me. aarte ako, it’s not going to be a real smile, not unless maayos to ng friday, which is most unlikely.
the thing is, hindi ko alam kung bakit ganito. kasi wala eh. siya talaga. let’s just say na yes, quits na tayo, nasaktan mo ko, nasaktan kita. pero hindi ba’t mas mahirap lalo kung ganito? hindi ba’t mas masakit sakin, kasi pakiramdam ko, for the third time, iniwan mo nanaman ako. hindi ko gustong umasa sa bagay na hindi ko alam kung akin pa ba. i never had doubts about you and what we had. pero kung ganito, hindi ko na alam kung alin ang totoo alin ang hindi.
at bakit kailangang sa mga bestfriend ko pa?
it’s like cutting my veins using a bread knife. slow, painful and cruel.
what’s worse? hindi ako pwede magmukmok. kasi i have tons of things to do. marami pa kong dapat problemahin. so ayun, kunyari na lang okay ako. i have to deal with this. parang normal lang. just like before.
expect it, i’ll be less hyper in the next days.
_+_
filipino week is over. as in it will never happen again. next year, hindi na ko sa seton mag-aaral, so yea. this is the last.
stressful. hindi pa ko nakakauwi ng maaga since… last week? pero ano ba, i’m part of the class and of the batch.
siguro, it’s not about winning or losing. it’s about showing unity, and being able to perform, being able to stand with a smile on your face knowing that you are one of them, one of batch 2010
i will not make this long.
tawi, i love you. promise me we’ll do good in the play. alam kong you won’t let me down ![]()
batch 2010, i love you guys
this is the last,i know we’ll make the most out of this.
other batches, great job
tawi. pagawa kayo ng letters for tomorrow. up to seven. YES, TOMORROW. bukas. AUGUST 14, 2009! maglaho na ang hindi magpapasa ng letter. we’re running out of time. play na natin on tuesday. TUESDAY, AUGUST 18, 2009. so sobrang double time tayo. cancel all your plans tomorrow. for once, iprioritie natin tong play na to. NO EXCUSES OKAY? EVERYONE MUST ATTEND. kahit wala kang gagawin. EVERYONE MUST ATTEND. mas madali kumilos pag andun lahat. walang tatakas. okay? let’s be responsible. isipin niyo na lang na para sa ibang tao to kung wala kayong pakielam sa grades niyo. unless you guys want to back out? which totally sucks kasi pag nagbackout tayo, hindi tayo kasama sa batch prod. OKAY LANG SAINYO YUN? tawi tawi 09-10 walang iniwan na legacy sa seton? come to think of it. tawi lang hindi kasama sa batch prod.
ayusin na. parang awa niyo na.
kahit isipin niyo na lang na last year niyo na to para magpakatino.
PLEASE TAWI. MAAWA KAYO.
alam mo yung feeling na parang wala nang bukas and you want to do everything today? gusto mong tumalon at lumipad sa hangin, yakapin ang mga taong mahal mo ng walang alinlangan, hindi iisipin ang sakit na naramdaman mo sa piling nila dahil alam mong kahit gaano kahapdi ang mga sugat na iniwan, iniiwan at iiwanan nila sayo, hindi mo pa rin sila kayang ipagpalit? bittersweet ika nga. o yung gusto mong tumambling at kumain ng dirty ice cream at ubusin lahat ng tinitinda ni manong sorbetero? o yung gusto mong magwala sa loob ng classroom kasi tahimik at napakaboring..
hindi ba’t masayang gawin yun? diba?
…..wala lang. naisip ko lang itanong =))
_+_
i feel unusually hyper tonight. hindi ako nagsweets. PROMISE. feeling ko lang magaan, parang ang sarap mabuhay, i feel carefree. hindi ko ramdam ang pressure kahit na quarterly exams na on wednesday and we’re actually playing tomorrow for tita cory in manila memorial. i’m not pressured, friends. i love living this deadline-ful life. it makes me feel alive. TAO KA PA, BOI
)
so yea, masaya ko bakit ba? i had less than four hours of sleep last night, and guess what. i didn’t get the plus points for the computer quarterly exam. 10 points is no joke. that’s big enough to make someone save his/her score in java..
sana java na lang ang buhay no? para kung gusto mong maging constant na ang isang bagay, all you have to do is add “final” to it’s variable name and voila, it’s there forever unless you change it. sana pwede yun no?
final double love=12356748946541635972;
final string message=”yea, i love you that much”;
see. pwede mo pa yan iayos sa paraang gusto mo.
final double love;
final int hate;
if (love>hate)
{
System.out.println(“world i a better place”)
}
else
{
System.out.println(“ayaw mo ba ng peace?”)
}
gara diba? how i wish life is just java
hindi halatang bitter ako na wala akong plus points sa quarter exam no? =))
_+_
siguro hindi tamang sa speed natin ihambing ang pag-ibig. bakit hindi sa velocity? hindi ba’t ganon naman talaga ang pagikot ng cycle ng pagibig, babalik at babalik siya sa starting point. kaya imbis na distance/time ang formula ng pag-ibig bakit hindi
displacement/time?
at itanong mo sa sarili mo… nais ko pa bang bumalik sa starting point para mamulaklak ang pagibig na to? o manatili sa lugar na to.. at hayaan na lang na madala sa panahong kay bilis?
UPCAT is finally over
so yea, it was fun. kahit na pinepressure ko yung sarili ko since i want to be in UP. haha. i had fun in UP-D kahit na i was the only setonian in my room. HAHA hindi ko kinakausap yung mga katabi ko and i was drooling over the science part. bakit ba, excited ako eh.
)
so i saw random people, hindi ko pa rin sila kilala. wala akong new friends from UPCAT. haha pero okay lang.
nakakatuwa kasi i saw random people. yung mga taong galit sa lapis, mga taong pressured kasi wala pa raw siyang bf, taong may baon pero di naman kinain, taong bakaw magbaon, taong naghahanap lang ng babae sa exams. those kind of people. pero wala pa ring tatalo dun sa mamaw magdala ng lapis. HAHA nanlaki talaga mata ko dun. =)) katuwa eh
…ikaw ba naman makakita ng lamesang ang daming lapis.
as in parang isang kahon, kung hindi ba naman
manlaki mata mo diba? =)) HAHA.
tas we were asked to go to the comfort room before the exams. i grabbed the opportunity para at least masabing may napuntahan ako besides the testing room. HAHA. nakakatuwa yung CR, parang freedom wall lang yung cubicle doors eh. it was fun reading the vandals. after nga ng exam naisip kong bumalik para basahin kaso naisip ko, warra! nakakatakot kaya. HAHA. ang creepy kasi, halata mo na yung katandaan nung bldg, makikita mo yun sa salamin na halos hindi mo na maaninag yung sarili mo, sa cubicles na ilang henerasyon na ang nagsulat at sa cubicle na walang lock. sa chairs na kung ano ano nang nakasulat, ultimo eadd ata andun, but hey, Eadd na, meaning bago lang yun HAHA.
“i’m turning 20 next month and i never had a bf.
i’m pressured. what should i do?”-vandal sa CR
fun trip to UP. kahit hindi ko nakita yung oblation. pano ba naman kasi, unang unang bldg yung math bldg. nakakainis. HAHAHA.
yesterday was really fun. maaga kasi kami pinalabas so sabi ko agad kay ma “ma, gutom na ko
)” tas siguro 4.30 nakasakay na kami ng taxi
yea, nakataxi kami HAHA tinamad magpadrive si ma eh.
5.30 ata andito na kami sa bahay? tas nagplurk na ko
i forgot to blog yesterday eh HAHA.
_+_
as always, during the exams, may dala akong rosary. oo lagi yun, kahit QT
hehe. nakaugalian na, saka ayun, i feel more relaxed with a rosary by my side. pero wala akong rosary. kasi nakalimutan ko san ko tinago yung akin
hindi to lucky charm, it’s just that i need it to make me feel safe. HAHA nung hindi ko nga to makita nung reading comprehension part halos magpanic na ko eh XD
saka yung necklace. binili ko lang yun. pero it reminds me of someone
so yea, sinuot ko siya kahit orang yung suot ko at green siya =))
isa lang ang lucky charm na dala ko…
ikaw.
dito sa puso ko <3
_+_
hindi niya lang alam anong epekto nung “good luck” at “ingat” sakin. and i don’t want to expound. HAHA
one wish: let me love you. again
imy.ily.forever.
